Modern Eşkıyanın Otoban Sayfaları

 Sometimes things just feel so simple that it feels like the entire the world is within my grasp. I enjoy that feeling. It is a rare thing to feel. Somewhere down the river, it is clear that ambition made its grave. I fail to recongize its reality and refuse to acknowledge it at all. Why the fuck should I?  Three beers, two jager shots in. Ready to roll on the entire world. There is this gorgeous woman at the coffee shop near my place. I made it a routine of mine to grab a coffee from that place on my way home from friends. Every couple of days, her shift and my routine align. She is always a sight for sore eyes and my heart beats excitedly whenever I go talk to her. She smiles when she sees me and doesn't even ask what my order is. I call it a routine for a reason. I always grab the same drink. She never fails to engage in conversation with me and it always feels nice. I talked about this situation with my closest friend today and wanted to get some advice since I feel like t...

 Boş bir sayfanın ruhumdaki ağırlığı sigaranın ciğerlerimdeki yorgunluğuna dokunuyor. İnan istemiyorum görmeyi. Gecenin bu saatinde karşımda parıldasın istemiyorum bembeyaz sayfalar. Geçmişe dair yalnızca yazdıklarımı tutuyor olmak o kadar başarılı bir tercih ki böyle gecelerde oturup hüzünlenmek bile zor geliyor. Kokusunu özlediğim, sevdiğim kadınların yüzlerini bile hatırlamak bu kadar güçken anılarının canlı kalması imkansız bir hale geliyor. Bir şarkı açıyorum ve 2016 yılına dönüyorum yeniden. Üsküdar'da merdivenlerin başında bir evde, keskin bir kışın melankolik akıntısından uzaklaşıp sıcacık bir yuvaya sığınıyorum. Bir süreliğine elbette. Çünkü o zamanlar ne kış ne de yaz, kaçmak istediğim bir an dahi yoktu. Zaman geçtikçe, yaşım ilerledikçe gelen durağanlık ve gündelik yaşamın bitmek bilmeyen uğraşı oldu bende kaçma arzusunu uyandıran. Oysa ne kadar güzeldi şehirler, içinde ben yaşarken. Beyazıt tramvay istasyonunda bir Ekim akşamında beni bekleyen mavi elbiseli kadın. Beşik...