Modern Eşkıyanın Otoban Sayfaları

Beni de alın yanınıza, Şarkılar susar, korkarım, Bir endişe kaplar beni, Esen rüzgardan kaçarım. Yüreğim çarpar şimdi, Gecenin bir yarısı olmuş, “Düşünme,” der sigaram, Bir haber salar dosta. Bir çatışmanın ortasında, Sıkışmış, pusmuş bir duvara, Daha dün aynı masada, Birlikte sigara içen adamlar. Gecedir, vakti geldi, Kızıştı bunlardan biri, Çekti tabancasını, Attı sigarasını. Vurdu ansızın, keyiflerden birini, O gece, bu gece, herkes dağılmış, Uzaklardan uçuşuyor mermiler, Yürekleri uzlaşmakla atıyor. Bıraktı keyiflerden biri tabancasını, Ardından da bir keder, Oturdular masadan kalma bir enkaza, Yaktılar birer sigara. Kederin gözünden bir yaş düştü, Keyifin suratında bir tebessüm, “Neden bilmem,” dedi Keder, Tebessümü düştü ve tekrarladı Keyif. Pustuğu duvardan çıktı zihnim, Enkazın yanına gitti, başını eğdi, Bir kibrit ile yaktı sigarasını, "Neden bilmem."

Olmadı işte İhsan, Zeytin dalları kırıldı, Koca Marmara haykırdı, Ama hiç olmadı. Ne Dolmabahçe'nin arkasında, Ne de kavakların altında, Tutamadım hiç elini, Ah, kavaklar. Kasım'lıkmış bu bizimki, Önce susuyor, koca bir acı, Bir gecenin huzuru geliyor akla, Sonra bitiyor Kasım. Deniz dalgalanıyor, Üzerinde güçlükle durduğum, Şu vapur sallanıyor, Ben, sallanıyorum. Çalamıyorum artık kulağıma, O anılar dolu şarkıları, Ve hiçbiri değmiyor ruhuma, Duvarlarım yıkılmış, ruhum tutuklanmış. Şimdi bir hikaye daha yarım, Birkaç dize, yine akıldan kaçmış, Bazı sokaklar, bazı yataklar, En çok da sessizliği kalacak. Ufak bir kalp sızlaması, Bitmiş bir boza şişesi, Ve resmedemediklerim, Bir izmarit, sadece. Olmadı işte İhsan, "Bu yol iyidir, bitmez," "Yürüdükçe seversin," Dediler işte İhsan. Patikalar bitti, Buğday tarlası haykırdı, Ve ayaklarım durdu, Ama Kasım bitti.