Sessizlik
Nemli hissediyorum zihnimi. Düşüncelerim kaygan, nefes almak zor. Kulaklarıma uzakta kalmış bir huzurun sesi geliyor. Kokusunu alıyorum nefretimin. Kimse bilmez, kapatamıyorum ışıklarımı. Duramıyorum karanlıkta. İpek gibi süzülen ışık hüzmelerini sardım etrafıma, kuşandım zırhımı. Fakat içeride olunca düşman, ne bir zırh ne de bir miğfer durur önünde darbelerin. Sarı sakallarını yenilgilerinde boğan bir adamın hatıraları canlanıyor şimdi kafamda. Hüznün kokusu geliyor burnuma. Birilerinin evi yanıyor, birileri kıvılcımlara hasret. Biri sükunetini bırakmış ardında, biri öfkesini sürüklemiş peşinde. Şu bin parça şehrin sokakları kaygıyla dolu. Evlerin pencerelerinden sızar insanların hasretleri. Birileri çıkar balkona. Haykırır! Tüm öfkesini, tüm şehvetini ve yenilgilerini döker ciğerlerinden. Sesi yankılanır gri gökyüzünün altında. Ne kalır ki geriye kaybedecek, ah şu haykırışlarımızdan başka? Kim tutar elimizden? Kim anar adımızı? Yitip gitmiş umutların üstüne basa basa çıkacağız bu ka...