Lovable Darkness
Bir rendenin içerisindeyim. Duvara vuran küçük masa lambası aydınlatıyor odamı. Loş. Diğer odalar ise karanlık ve sessiz. Sadece ben varım. Durduğum yerde dönüyorum. Birinin adımlarını duyuyorum. Uzaklaşıyor git gide. Rendenin deliklerinden bakmaya çalışıyorum ama hiçbir şey göremiyorum. Yüreğimde eşsiz bir sızı ve zihnimde bitkin bir sessizlik var sadece. Bağırıyorum, çağırıyorum, ciğerlerim yırtılırcasına haykırıyorum ama sesimi duyuramıyorum kimseye. Sessizliğe karşı konuşmak neden? diye soruyorum kendi kendime. Bir cevap alamıyorum yine sessizlikten. Sadece görmek istenilen görülüyor ve duymak istenilen duyuluyor. Ben bunun için ne kadar çırpınırsam çırpınayım, bir yere kadar. Etrafıma bir duvar örülmüş. Penceresi yok. Sadece bir kapısı var. Arada bir açılıyor, içeri ışık giriyor. Mutlu oluyorum. Fakat en gerekli anlarda sımsıkı kapanıyor o kapı ve ben karanlıkta kalıyorum. Karanlığa dokunmuyor bir ışık. Sadece sessizlik. Bir şarkıya kısılı kalmışım, sözlerinin dışına çıkamıyorum. ...