Modern Eşkıyanın Otoban Sayfaları

Arabanın dikiz aynasında kendimi görünce duraksadım. Saçlarımdaki beyazların sayısının bu kadar arttığını fark etmemişim bile. Dikiz aynasında geçen 5 saniyelik bakışta tüm hayatımı, hatalarımı, mutluluklarımı ve hüzünlerimi gördüm. Farklı olmasını istediğim şeyler, geriye dönebilsem tekrarlamayacağım hatalar. Her ne olursa olsun buna pişmanlık diyemiyorum. Farklı yolları gözlesem de yürüdüğüm yollardan pişmanlık duymuyorum. O tartışma beni bu kadar uzaklaştırmasaydı ne olurdu? Ansız bir sessizliğin içine bürünerek haftalarla birlikte zihnimin derinliklerine çekilmeseydi ne olurdu? İyiyi veya kötüyü yorumlamak, çözümlemek değil kesinlikle derdim. İnsan yalnızca merak ediyor. Zamanın durduğu zifiri karanlıkta beslediğim hislerin, dokunuşların, öpüşlerin hasreti canlanıyor insanın aklında. Oysa belki yeniden öyle hissettirmeyecek. Belki dokunuşlar yalnızca şehvette kalacak. Belki de şehvet bitince geriye kalan tutkunun bir kırıntısı bile olmayacak. Belki zaman durmayacak. Yine de kafasın...

 I didn't know how to let go. Eventually I was forced into it. In days where I could barely feel myself, I felt her slowly slipping away. It's not like I did something bad or she did, things sometimes just fall apart. Looking back on it, I can say that we just fell apart, though I did not want to. I didn't have the courage to end things. I could feel it in my bones that no matter what I didn't want to spend a day without her. I'm not into the ifs and maybes of things anymore. What has happened has happened. I just know how I felt during those times. I knew we were slipping away from each other and I knew neither of us knew what to do. I found myself clinging to nothing when she was no longer there for me to hold onto. I could see the walls of my house growing bland. Losing color and life as each day passed. I didn't think of it then but I can see it now that when she left, I didn't just lose a lover. I lost the colors of my life. The chirping of the birds. F...