Modern Eşkıyanın Otoban Sayfaları

Each and every single one of us. I have seen worlds crumble. I have seen men shatter. But nothing can compare with the sky i live under. I want to look up. I want to look up and see the stars that are no longer there. I want to look up and be reminded of something. The bells, oh my dear, the bells are tolling. They're tolling for each and every single one of us. Rengi değişmiş odalarımın. Akşam olmuş. Tebessüm kokuyor mutfağım. Bakın ben bunun için buradayım. Ben her gün gözlerimi bunun için açıyorum. Gözden kaçırdığım tüm yıldızları toplamak için. Renkleri görmek için. Tadına bakmak için. Şimdi bir düşünce koşuşturuyor odalarımda. Tanıdık biri kendisi. Fakat bu sefer bir başka bakıyor. Farklı bir renk. Farklı bir tat. Adımlarımı kaybediyorum. Ben bu koridoru biliyorum. Bu odayı, bu düşünceyi, biliyorum. Sarımtırak bir his dolduruyor şu an içimi. Bozkırlara gözcü kuleleri. Ovalara kamp yerleri. Hmm, şölen havası var kaldırımlarımda. Birkaç saat önce odadakilerden biri çaldı kapımı....

Geçen yılın Kasım ayına bakınca uzunca, fark ediyorum ki, artık bıkmış olduğum şu hissiz, soğuk halimden kurtulmaya çok yaklaşmışım. O sıcak hissin tadına bu kadar yaklaşmışken birden çekip gitmesi beni uzun ve soğuk bir hale bürüdü. Bazen hissedemediklerimi düşünüyorum. Bazen aklım Taksim'deki o sinemaya gidiyor. Lobisinde beklediğim anlar, film, omzuma yaslanışı. Ve en önemlisi içimdeki huzur. Mesele onu aşıp aşmamak değil aslında. Onu aşalı çok oldu. Mesele arta kalanlar. O kadar boktan bir vakit ki, bir yıl önce yaşanan olayları hatırlayarak huzur bulmaya çalışıyorum. En sevdiğim günler, nasıl geçtiğine anlam veremediğim günlerdir. Öyle, tüm gün boş boş takılıp, sıkılıp, günün sonuna varınca "aa ne çabuk geçti" dediğim günler de değil. Gözlerimi açıp kapayınca biten günler. Bir anda akıp giden günler. Kısacası, onu değil, hissettiklerimi düşünüyorum. Buna özlem diyebilir miyim bilmiyorum. Bir yanım, "evet, bu hissettiğin özlem" derken, diğer yanım aslında hi...