Modern Eşkıyanın Otoban Sayfaları

Gece yarısında bir perde çekilir ve usulca çıkarır kafasını pencerenin kenarından. Düşüncelerini hissediyor oluşu ağırlık yapar çakmağının taşına. Aldırmaz ve yakar sigarasını. Aldığı ilk nefesle birlikte girer bir şarkı. Ah, bazı günler. Bazı günler var olası gelmiyor insanın. Yarın uyanmanın düşüncesi aklına bile gelmez bu andan kopmak isteyen insanın. Uyusa iyi gelecek aslında. Hep de aynı yöntem gerçi. Uyu geçecek, uyandığında böyle hissetmeyeceksin, yarın yeni bir gün olacak, güneş doğacak, kuşlar cıvıldayacak ve bir ton başka terane. İçtiğimiz kahvenin saatler sonra bardakta bıraktığı lekelere benziyor artık şu içimizdekiler. Perdeyi çeksek de, uyusak da bir boka yaramayacak biliyorum. Yalnızca kavalyesi olabildiğimiz engin hatıraların arka planda kalmaya mahkum, var olması gereken ufak bir kalabalığız yaşam denen bu boktan nefeste.  Ne var yani bir paragrafın tam ortasında sıkılmışsam yazdıklarımdan? Ne var memnun değilsem düşüncelerimin dokunduğu hiçbir şeyden? Belki de bu ...

 Kısa bir ağıt sunuyorum sizlere. Belki de bir serzeniş. Ne olduğu nihayetine bakıldığında önemini kaybeden bir sınıflandırma olarak kalıyor yalnızca. Bu yüzden hiç gerek yok her şeye bir isim vermeye. Kötü bir his, olmaması gereken bir varlık veya bozuk bir görüntü. Bir şeyler dillendirildiğinde, bir isim verildiğinde gerçek olmaya başlar. Tam olarak şu anda mideme ağır bir yük bindiren bu hisse bir isim vermeyi reddediyorum. Üzerine düşünmeyi reddedemesem bile konuşmayı ve özellikle sormayı tamamıyla reddediyorum. Bu seçimime karşı çıkan, ayaklanmayı dileyen bir yanım elbette var. Her şeye geç kaldığımı hissettiğim şu kış rüzgarı-vari hayatımda öğrendiğim en önemli şeylerden birisi de ne kadar yoğun hissedersem hissedeyim, bazı şeylerin zarardan ibaret olduğunu kabullenmek oldu. Yok oluşun sitemkâr çizgisinde ilerlerken karşıma çıkan lale tarlalarının gerçeklikten uzak olduğu kadar ben de uzak olmaya çalışıyorum bazı hislerden. Tabi her bir yanını düşünmeden olmuyor elbette. Hoşu...