Red
Bir çift göz, kapalı gözlerimin içerisinde. Sessizliğin boş ve anlamsız bir kavrama sahip olmayı tercih ettiği bir gecede neden kapalı olmasın ki zaten gözler? İzlemenin, görmenin, hatırlamanın başlı başına bir eziyet haline geldiği anlarda neden kapanmasın ki gözlerimiz? Tamam, evet, hissedebileceğim her şeyi hissetmekten yanayım ama bazen sadece, en basit haliyle, istemiyor insan. Keyfi sarhoşluğun getirisi neşenin yanı sıra oturup kulağımda güzel bir müzikle gözlerimi kapatıp kelimelerimi dökmek de bir ihtiyaç. Her zaman müzik yapmak istemiştim. Hala da istiyorum ama ne bir altyapım var ne de bir enstrümanım. İçimde bir arzu, göz kapaklarımın arkasında bir hayal dünyası ve yeniden özgür dünyanın toprağını arşınlamak isteyenlerin hasreti var. Hem kimisine göre, hem de bana göre aslında bu yeter de artar bile. Fakat bilemiyor insan, korkuyor, çekiniyor. Aklımdaki hali bu kadar güzelken nasıl cesaret ederim gerçeğe dökerek riske atmaya? Yazdığım cümleler saat ile birlikte ilerlerk...