Modern Eşkıyanın Otoban Sayfaları

 Öfke dolu sessizliklerin ardına saklanır gibi gözlerden kaçınmak isteyen fakat yine de görülmekten haz alan bir benlik yalnızca. Gün içerisindeki etkileşimlerinde odadaki en az etkileşimde bulunulan insan olmayı istese de biri onunla etkileşime geçince gözlerinin içi parıldıyor. Var olmaktan aldığı keyfin kendisine ne kadar iyi geldiğini görmesine engel olan çekingen yalnızlığı ise değneğin diğer ucu. "Böyle oturup negatif bir şeymiş gibi anlatmasana abi. Ortada kötü bir şey yok ki. Ben yaşamaktan keyif aldığımı neden herhangi birinize kanıtlamak zorunda kalıyorum?" Masadakiler gözlerini kendisinden ayırıp düşünmek için kupalardan çıkan buhara çevirmeyi tercih etti. Cebinde rahatsız hissettiren telefonunu çıkarıp masaya bıraktı. Sigara almak için paketine uzandı, içinden bir sigara çıkarttı ve devam etti. "Bak işte ne güzel çıkmışız, temiz hava alıyoruz, kahvemizi içiyoruz, sohbet ediyoruz. Yüzüm asık değil, ağzımdan çıkanlarda olumsuz bir şey yok. İlla kahkahalar içind...

 Shall we never dream then? Never carry the slightest glimpse of hope again? Thought of a gaze held just a little too long. Followed by a smile and a dream that haunts my darkness. "It's alright, I guess. Work's been difficult lately but I manage. I'm just glad I'm getting enough time to enjoy some time to my self, you know," she said. He listened and smiled every now and then. As the conversation continued, their breakfast neared its end. As he asked for the check, he told her about the last time he was here. "I think it was back in '17, had a decent group of friends back then. One morning, one of our lessons got cancelled and we came all the way here for breakfast. It was nice, it was fun but I was quite young and didn't really know what to do or where to go with my life at that time. So, as you can imagine, I was very confused with my options. So I just decided not to choose and merely enjoyed the time I spent," he said. She still wasn...

 Figuring out how one can live with one's self is one of the greatest achievements for the purposeful sense of life. Lingering in between discrepancies of who one think they are and who they actually are is the extreme status of a possible stasis in a person's life. I won't even say "if" but when, when they do find themself in such a state, it is imperative to figure out a way as soon as they can. However, this sense of stasis can be neither forced into or forced out of. It takes an unknown amount of time and subconscious effort for a person to find a way out of this stasis. Neither an observer nor the person itself can have any semblance of an estimate as to when and how an exit will appear. In which case, it would also be a faulty assumption for a person to feel as if though they are "late" to anything in their life since the start and the end points of said state of stasis differs from person to person. Some go through it early on in their life and co...

 Kurak gözlerimin ardında dökecek yaş bulamayacağımı bilmeme rağmen yüreğime düşen bu his, tutamayacağım bir söz gibi yerleşiyor ruhuma. Bir ihtiyaç haline geliyor fakat yine de gerçekleşmiyor. Gerçekleşmeyeceğini bilmeme rağmen ihtiyaç duymaya devam ediyor benliğim. Günler geçtikçe bir şeylerin gerçekleşeceğine hala ufak da olsa inancım var. Fakat gel gör ki günler çok çabuk dönüyor yıllara. Kayıp gidiyor ellerimden ben farkına varana kadar. Farkına vardıktan sonra da ne iletilen şarkılar, ne yazılan mektuplar, hiçbir şey geri getirmiyor zamanı. Kulağıma çalınan parçalar "o zamanlar" demeye devam ettikçe uzaklaşıyor o zamanlar. Asla geri gelmeyecek fırsatların yerini karanlık ve soğuk yarınlar alıyor. Her şeye rağmen bu yolumu kaybettiğim anlamına gelmiyor. Bir sonraki adımımı, nereye gideceğimi, nereden döneceğimi çok iyi biliyorum. Bu olumlu ve kararlı adımların yan etkisi oluyor kaçırdığım tüm o diğer sokaklar. Kimi çok istedi adımlarımı ve kimine çok ait hissetti adımlar...

 You don't even know you're flawless, it's giving me a headache. I've been silencing my nights of late. I keep telling myself "that's the way it goes" as if in some form of surrender. Yet the fear of loss and the grievances of a future to come weighs me down into a freefall from the heavens above. I know that as long as there is fear and things to come, there is also hope. Dreams of your touch yank me out of my slumber and I find myself, out of breath, in the dark and lonelier than I have ever been. So I take the voice of my nights and make sure I feel less than nothing for another night lest I crumble. I dreamt of you today, covered in gold, You stood across the palace walls, Looking into everything that makes you, And every bit of you that makes me. Stars glistening off your shoulders and into my eyes, To tell the tales of you to my weakened heart, Possessing the torch deep in the forest, Setting ablaze this shattered soul of old. I miss your love, I mis...

 I don't know how to talk to people anymore. Used to be that I could spend hours, explaining the inner torments of my mind, being excited for things, wanting things, having hope. Now it feels like it's been a cold winter for the past few years. I keep telling myself that this is what I want, that this is okay but I can't even feel like I'm living anymore. I bury my desires, my fears, my regrets and my hopes so deep down that even I don't know they're there sometimes. I had expected things to change a little bit for the better after I moved but now I find myself getting worse and worse. This decade has shown me many things about myself that I cannot seem to shake off. Ideas of myself, my belief in myself. I find that each day I vividly see and acknowledge the things that are wrong with me and still find myself unable to do anything about it. Life is suddenly extremely boring and there are no exciting days. Sometimes I truly believe that maybe it's me that...

 As if any of these people mattered, he still kept judging his actions, his habits and his thoughts by the barely real representations of others. He knew they weren't real. He knew the mundane existed in each and every single one of their lives yet he still judged himself as if he was the stain under their shoes. Looked and talked down on himself as if he had no qualities whatsoever, as if he could not amount to anything at all. He knew that there were accomplishments of his own that were yearned by others. Knew that there were qualities unique to him that put him in a rare percentage of people. Yet he still judged and loathed himself heavily. Maybe it was this self-loathing that took him on this path of creative expression, maybe it was his judgement that placed him in this unique spot. Still, he wondered. Still, the judgement and the loathing weighed heavily on his shoulders and slowed him down to a halt. He knew not what to do. All he knew was; he needed help and he was not wort...

 Geri dönsem her şeyin çözüleceği, güzelleşeceği hayali bir gecelik güzel kafam ile paramparça oluyor. Ayıldıktan sonra her ne kadar üzerine endişelendiğim şeylerin minimal rahatsızlıklar olduğunu kendime kabullendirsem dahi içime yerleşti endişenin kısık ve gergin sesi. "Başka bir yolun yok," diyerek zorluyorum kendimi. Sessiz sokak aralarımdan çıkıp çevre yolunun devasa kargaşasına gireceğim. Elbette biliyorum ki yan yollar, farklı ara sokaklar var adımlarımı götürebileceğim. Fakat minimal zaiyat ve hızlandırılmış bir yenileme süreci hedeflediğim için elimdeki en mantıklı seçeneği seçiyorum. Bir yanım buna "çaresizlik" diğer bir yanım ise "kötünün iyisi" diyor. Uçak saatine çokça vakit olduğunu göz önünde bulundurunca vaktimi tanıdık sokaklarda geçirmek istedim. Önce uzun zamandır görüşmediğim bir arkadaşımla görüşüp mücadelenin en güncel hallerini paylaştık. Ardından ilk sokakta buldum kendimi. Dördüncü katın kapalı panjurlarının ardında kendimi bulduğu...

 Darkened by a dim light nearing the end of its lifespan, the future in this town of eternal sunshine grow clearer by the day. Ceaseless loop of pictures taken, islands rowed to and mindless gaze of short lived attractions present the future with near-perfect accuracy. Simply put; there is no future. No matter its delicacies, its unending pleasantries, this town of mine has no intention of letting me move on. So I will do what I must and set things in motion. There are many more things I dream of. Now is not the time to retire.  I try not to let myself get excited so I can rejoice in this bowl of sorrow. For I shall not dawdle in this pit any longer. However, I will not lie and act as if I do not daydream of moments to come. As if in an ecstatic state of mind, I momentarily gain the ability to peer into the future and see what will be. Who knows, maybe they actually will be. I mean, the only path left to thread is up, so yeah, why not possess a glimpse of light? For he did do ...

 Kapım çalınacakmış gibi hissediyorum kaç gündür. Yerimden kalkıp uzun bir koridoru geçeceğim. Renkleriyle hep olması gereken yerdeymiş gibi hissettiren halının üzerinden atacağım adımlarımı. Belki kediler de gelecek peşimden. Uzanıp kapıyı açacağım. Kafasını yana eğmiş, bir elinde market poşeti, yüzünde kocaman bir gülümseme. "Selam" diyor bana sanki zamanın geriye aktığını fark etmemiş gibi. Bir elimle uzanıp elindeki poşeti alıyorum, diğer elimle belinden tutup sıkıca çekiyorum kendime. Kurguyu bozmaktan kaçınmasa "ne o sanki yıllardır görüşmüyoruz" diyecek. Önümden ilerleyerek girecek içeri. İçimdeki gülümsemeyle kapatacağım kapıyı. Miyavlamaların arasında o gece sesiyle yatıştıracak hepimizin ruhunu. Her geçen saniye duvarlar biraz daha üzerimize kapanmıyormuş gibi devam edecek adımlarım. Mutfağa girip poşettekileri yerleştireceğim. İlgisini kedilerden ayırabildiğinde gününün nasıl geçtiğini anlatmaya başlayacak bana. Ne de olsa onun için alışık bir durum. Haft...

 There are no words for your lonesomeness. These tiresome days turn your secluded sorrows bitter and you find yourself, late at night, feeling nothing but everything. As time finds itself a new partner to spend its days with, you begin to accept this existence of yours, touching your soul each and every single night. Now, we know it's not a surrender or a defeat. It's simply life's way of having it be. Besides, if the endpoint is the same, does it really matter how you came to be in it? Alkışların arasında kaçırdığın gözlerine değiyor gözlerim. Siliyorsun koltuklarından herkesi. Yalnızca ikimiz kalıyoruz salonda. Sahnede ruhunu sunarak söylediğin şarkıların ve beni bu varoluşa çıkış yolu olmaksızın kilitleyen bakışların. Salonun duvarları genişliyor ve ufukta kayboluyor sen her bana baktığında. Çatısı siliniyor ve yerine bulutsuz bir gökyüzü yerleşiyor sen her beni söylediğinde. Kapıları kilitli bu engin varoluşun tadı beni yaşamaya ikna ediyor. Sesini duydukça görüyorum ke...

 You better be sure before you leave me for another one. Standing on the beach, my feet burrowed under the sand and the water keeps rising. Used to feel like a tide, the way it came and went. Now it seems like it's just rising non-stop. Holding my ground and fighting change keeps getting harder and harder. Some days I simply can't imagine what it feels like to be out of the scorching sun. Not quite sure which is worse. The ever present darkening gloom of this scorching heat or the slowly creeping sea? I've been here before, you know. Faced the same dilemma a few years ago and I didn't wait for one of them to end me. I just, walked out. Somehow, somewhere along the road, despite my many complaints and resentment, this beach did become a part of me that is now hard to leave. Which explains why I haven't already walked out. 449 weeks since the last intense touch of life in my heart. Almost a decade of unrelenting loss of sense and self. Maybe it's these beaches I k...

Arabanın dikiz aynasında kendimi görünce duraksadım. Saçlarımdaki beyazların sayısının bu kadar arttığını fark etmemişim bile. Dikiz aynasında geçen 5 saniyelik bakışta tüm hayatımı, hatalarımı, mutluluklarımı ve hüzünlerimi gördüm. Farklı olmasını istediğim şeyler, geriye dönebilsem tekrarlamayacağım hatalar. Her ne olursa olsun buna pişmanlık diyemiyorum. Farklı yolları gözlesem de yürüdüğüm yollardan pişmanlık duymuyorum. O tartışma beni bu kadar uzaklaştırmasaydı ne olurdu? Ansız bir sessizliğin içine bürünerek haftalarla birlikte zihnimin derinliklerine çekilmeseydi ne olurdu? İyiyi veya kötüyü yorumlamak, çözümlemek değil kesinlikle derdim. İnsan yalnızca merak ediyor. Zamanın durduğu zifiri karanlıkta beslediğim hislerin, dokunuşların, öpüşlerin hasreti canlanıyor insanın aklında. Oysa belki yeniden öyle hissettirmeyecek. Belki dokunuşlar yalnızca şehvette kalacak. Belki de şehvet bitince geriye kalan tutkunun bir kırıntısı bile olmayacak. Belki zaman durmayacak. Yine de kafasın...

 I didn't know how to let go. Eventually I was forced into it. In days where I could barely feel myself, I felt her slowly slipping away. It's not like I did something bad or she did, things sometimes just fall apart. Looking back on it, I can say that we just fell apart, though I did not want to. I didn't have the courage to end things. I could feel it in my bones that no matter what I didn't want to spend a day without her. I'm not into the ifs and maybes of things anymore. What has happened has happened. I just know how I felt during those times. I knew we were slipping away from each other and I knew neither of us knew what to do. I found myself clinging to nothing when she was no longer there for me to hold onto. I could see the walls of my house growing bland. Losing color and life as each day passed. I didn't think of it then but I can see it now that when she left, I didn't just lose a lover. I lost the colors of my life. The chirping of the birds. F...

 Kırgın dallarının arasında oturup susuz geçen günlerini bir bir anıyor ve en sonunda sevilemez biri olduğuna karar veriyor. Soran olduğunda karar verdiğini söylemenin kabullenmekten daha hoş karşılanacağını düşündüğü için bunu tercih ediyor. Oturup üzerine kafa yorduğunda bunu kendisi için mi yoksa insanlar için mi yaptığını ayırt edemiyor. 'Kabullenmeye karar verdim' diyerek çözümlüyor sonunda durumu. Öyle ya da böyle sonucu değiştirmiyor hiçbir şey. Ayrılamadığı bahçesinde kendisini yargılamanın anlamsızlığına kapılıp gitmiş biri için nasıl bir çıkış yolu sunulur veya sunulabilir mi bilmiyorum açıkçası. Bu zamana kadar sunulan çıkış yollarını da bir sebepten geri çevirmiş, belki de çıkmak istemiyor bahçesinden ve bu sevilemez varoluşundan. Gerçeklikte ne kadar hak sahibi olduğu belli olmayan bir şeyi kabullenebilirken bunu neden kabul etmiyor anlayabilmiş değilim. Bazen de çok kafa yormamak gerekiyor böyle şeylere. Yaşamın akışı değiştirilemez bir gerçeklik ve eninde sonunda...

 I don't think you'd understand, These pages I've marveled upon, Worded by no desires or dreams, But torments, made of my own. Didn't think I'd have a voice, Forged in a tiresome soul, Imprisoned in endless days, Struggles, born of home. I don't think you'd understand, The weight these words carry, Underneath a poorly maintained, Pot of flowers, dead but free. Please tell me that you can see, The set of eyes maliciously gazing, Biding its time for a perfect moment, To find an end so erratically violent. Panicked in all these rooms, Missing a string on the board, Waiting for that final struggle, Ceaseless demand for an end. I don't think you'd understand, The wall that misses a painting, Silently overlooked days at an end, Finally to grasp a gaze, yet to whisk away. At least she seems happy, Covered in some other's arms, Content, empowered and blissful, Nowhere in sight, a thought of mine. I don't think you'd understand, How simple it used...

Think not that I never dream of you, I miss you as the dunes miss the clouds, In nights filled with stars forever to count, I dream of you as the sand dreams the light. In steps of the few, I hear an echo of you, Brittle glass, sharp as a newborn's fate, Finds its way in and around my veins, As I dream a little dream of you. By its senseless cry and its might, The sun nourishes mine blissful fear, Of days and nights in this great sea, Where I shall sail without a hint of you. "I beg of ye" I scream and shout, Echoing in this world so low, Darkened by a thoughtless mind, My heart races as I think of you. Finding naught on the road north, Desire sleeps in its bed anew, Yet in its dreams all it can see, Is a longing for the love of you.

Adım adım takip ettiğim derinliklerin vakit geçtikçe gözden kaybolduğunu görmek zaman zaman tahrip ediyor beni. Her ne kadar canım yanmıyor gibi davransam da soluklaşan günlerimin bahçemden birer birer kopardığı yaprakların süzülüşü asla eksilmiyor düşüncelerimden. Tüm pencereleri kapatıp perdeleri çeksem de gözlerimin önünde kalıyor çürümüş o ağaçlar. Bilinçli bir takip sürdürüyorum yalnızca. Bir şeylerin eksildiğinin ve bunların etkilerinin farkındayım fakat bir şey yapıp yapmamak konusunda bütünüyle kararsızım. İçimi kemiren bir kararsızlık değil elbette. Yalnızca yetişkinliğin getirisi durgunluğun bunları talep ettiğini kabulleniyorum. Öyle şımarık bir çocuk gibi her istediğini alamıyor tabii ki. Yeri geldiğinde ‘hayır’ cevabını alıyor ve oturuyor yerine. Bazı sınırların çiziliyor oluşundan bence yetişkinlik de memnun. Belki de yanılıyorum ve bilinçli aktivitelerime karşı çok daha aktif bir yaklaşım sergilemem gerek, bilmiyorum. Her şekilde günler geçiyor ve bir kez daha ‘iyi’ ayla...

 It's the same world hanging outside my window. Calling for me to step back into its running streets and flowing alleys. I wouldn't dare to call it "regret" and make this already difficult days harder than they should be. It is already suffering at its best. However, that feeling is still there, lingering right behind my conscious thoughts, begging to be let out so it can have its moment and perform the monologue its been preparing all these years. But no. Please, no. Life might find a way to get what it needs and force me out of these days one way or another but until life does accordingly, I cannot fathom to take that step all by myself. Because I still believe in this. I still have hope that soon enough, sun will shine on my face, sea will beckon my name and the warm, mellow nights will cherish my soul. For if not hope, I don't know what else is there to keep this all from falling down. I wish I could say that I've been doing special things with my days and...

 Kış bitti. Soğuk rüzgarlar ılık meltemlere ve kapalı günler gözlerimi kamaştıran ışıltılara bıraktı yerini. Güne güzel bir saatte uyandım. Kedilerden biri ayaklarımın dibinde diğeri de kolumun altında uyuyordu. Yavaş yavaş severek uyandırdım ikisini de. Esnemeler, miyavlamalar ve peşimden koşmalarla devam etti dakikalar. Kedilere mama verip kendime de kahve yaptım. Perdeleri henüz açmamıştım o yüzden gün mü gece mi, güzel mi kötü mü hiç bilmiyordum. Sadece varoluş güzel gelmişti. İki saat sonra beraber kahvaltı yapacağım arkadaşlarımın yanına gitmeden önce açtım pencereleri. Bulutsuz, güneşli ve sıcak bir hava karşıladı beni. Kim bilir kaç ay oldu üzerime hırka almadan dolaşalı. Kahvaltıyı yaptıktan sonra diğer günlere benzer bir uyuşukluk yapışmasın istedim üzerime. "Hadi kalk, dolanalım biraz" dedim ve çıktık dışarı. Köşedeki kahveciden birer kahve alıp çıktık yola. Sahil kenarında bir yere çektik arabayı. Hafta sonu, her yer insan doluydu fakat fark edilmediler bile. Hava...

 Kemiklerine işlemiş bir soğuğun uyuşturduğu tüm yaralar yeniden yeşeriyor battaniyenin altında ısındıkça. El alışmış, biliyor, tanıyor yaptığım hareketi ve anımsatıyor ruhuma, bekletiyor ansızın. Kendiliğinden uzanıyor elim, sanki sımsıkı saracakmış gibi fakat boşluğa bırakıyor kendisini ve düşüyor yatağın üzerine. Oysa tam da uykuya dalmak üzereydim. İçim sıkılmış bir şekilde dönüyorum diğer tarafıma ve çıkıyorum yataktan. Günü bitirmişim, odalarım sessiz fakat ben uyuyamıyorum. Battaniyemi alıp salona geçiyorum. Kendimi kanepeye, battaniyeyi de üzerime atıyorum. Televizyon kumandasını bulup açıyorum. Önüme ilk çıkan videolardan birini açıp izliyorum. En azından izlediğimi düşünüyorum. Alışık almış halinden daha sessiz ve daha çok kaçmaya meyilli bu aralar zihnim. Darlamak istemiyorum fakat anlayış göstermek de can sıkıcı bir hal almaya başlıyor yavaş yavaş. "Belki de kış diyedir" diye sayıklıyorum kendi kendime. Yalnızlık adında derinlere işlemiş kalıcı bir boşluk. Etrafın...

 Kinda leaves you hanging, yearning for just a little bit more. One more kiss before bed, one more shivering cigarette on your balcony, overlooking those dark and full streets. No matter how hard I try, some memories, I can't carve into my mind enough. Moments filled with details I dare not forget but in those moments time itself becomes an aspect that no longer holds any sway over my mind. I live the moment, in that moment and I live it to its full extent. I enjoy it as much as I can and I make sure you enjoy it too. But life actively chooses not to care and the clock starts ticking again. In its absence it leaves a timeless sense of stasis. Some form of patience for the clock to stop ticking again. It resembles patience from the outside but it is anything but. I'd rather not wait because I do not know how to manage this static existence.  After a while you just wake up, make a cup of coffee and sit down on the couch and contemplate whether or not you should open the curtains...

 As if in a sacrilegious rant of his own, without a single filter on his mind, he just kept on talking. He certainly had some things to say and I'm sure he said almost all of it but the more he kept on talking, the more his choice of words struck me as erratic. It's as if he had started fighting himself to keep himself from saying some things. Either way the damage was already done. Just not entirely sure if it was done by him. He clearly had a solid foundation behind some of the things he said but in the end it didn't really matter. Other party did not care for any reasonings or explanations. Final hurtful sentences were uttered and the conversation came to an end. To be perfectly candid with you, I wasn't completely certain that he was hurt. I mean, I did see his face drop and his argumentative tone shift towards a more melancholic one. I could see it on his face that he was bothered by the turn of events but knowing him, I can say with absolute certainty that he was ...

 Kırık ahşap parçalarının sessizliği bozan tıkırtıları bu karanlıkta gözlerimi açtıran. İstenmeyen bir misafir veya bir hırsız değil kesinlikle. Paylaşılan yalnızlığımın bir anımsatıcısı sadece. Yeryüzünün en karanlık koridorlarında bulmayı beklemezdim bu sakinliğimi. Cama vuran yağmur damlaları ve dışarıdan ara sıra gelen rasgele sesler dışında bir varlığı kalmıyor dışarıdaki dünyanın. Sokaklarda oluktaki su gibi akıp giden insanlar yok. Çöpleri toplamaya gelen kamyonlar yok. Işıkları sönmüş ve yaşama tamamıyla küsmüş bir şehir var sanki. İçimde edindiği yere artık sığamayacak kadar büyüyen hislerim taşmaya başlamış paçalarımdan. Çizgi filmlerdeki kokan karakterlerin etrafına yayılan kötü koku çizgileri gibi görünüyor bu hissettiklerim. Kötü koktuğundan değil tabi, yalnızca varlığını en kolay böyle taşırabiliyor gözler önüne. Ki zaten neyi nasıl simgeleyeceğini dikte edebilecek bir isteğim bulunmuyor. Nasılsa öyle olsun. "Belki cam kırıklarının arasındadır aradıkların," diye...

 Karanlığa alışkın gözlerle dahi zar zor seçebildiğim akrep ve yelkovan sigara dumanından habersizmiş gibi hiç bozuntuya vermeden devam ediyor akışına. Saatten gelen tik tak seslerini benimseyip daha derine bakınca duyuyorum çarkın seslerini. Hemen ardından ise yelkovanın hareketlerindeki çekingenlik dokunuyor gözlerime. Fark edildiğini anladığı için olsa gerek, ansızın duruyor saat. Sigara dumanım havada asılı kalıyor. Çok geçmeden zaman geriye doğru ilerliyor ve ben tanıdık bir ana gidiyorum. Bu tanışıklığa ilk başta anlam veremesem de hızlıca oturuyor yerine. Yarım kalan bir döngü hatırlatılıyor bana. Sökülen bir direk, kırılan pencereler ve bahçeli apartman boşlukları. Oysa tanıdık değil bu an bana. Yıllar önce kemiklerimde bir sızıya dönüşmüş tutkunun gün yüzüne çıkmış hali. Hayalini kurduğum dokunuşların, bakışların benden esirgenemediği ve duymak istediğim cümlelerin yavaş yavaş kulağıma çalındığı yeni bir gerçeklik. Rüya mı görüyorum diye düşünmeden edemiyorum. Önü açık arz...